Welkom bij Anshela's Blog
Een persoonlijke blog over het leven van alledag, stress, kleine geluksmomenten en alles wat er door mijn hoofd gaat. vanuit Merelbeke.
Intimiteit
Intimiteit, wat is dat eigenlijk?
Bij intimiteit denken mensen altijd direct aan seks.
Intimiteit is niet alleen seks hebben. Het is zoveel meer dan alleen je lichaam aan elkaar geven.
Intimiteit kan knuffelen zijn, elkaar kusjes geven, elkaar graag zien en genieten van elkaars aanwezigheid.
Het is er zijn voor elkaar. Elkaar begrijpen, luisteren zonder te oordelen en een schouder aanbieden wanneer de ander die nodig heeft.
Intimiteit zit ook in de kleine dingen: een blik die alles zegt, een hand die de jouwe vasthoudt, samen lachen, samen huilen en weten dat je niet alleen bent.
Intimiteit is eigenlijk alles in één pakketje.
Het is tegen iemand kunnen zeggen: “Ik ben er voor jou.” En dat niet alleen zeggen, maar het ook laten voelen.
Het is vertrouwen. Verbondenheid. Geborgenheid.
Intimiteit is zoveel meer dan seks.
Intimiteit is liefde.
Zomer
Elk jaar opnieuw hoopte ik dat het warmer zou worden. Dat we eindelijk eens een echte zomer zouden krijgen, met veel zon en temperaturen van 30 graden of meer.
Ik keek er altijd zo naar uit om lekker in de tuin te kunnen zonnen. Gewoon genieten van de warmte, de zon op mijn huid en even helemaal niets moeten doen. Zalig vond ik dat!
Helaas heb ik daar maar af en toe van kunnen genieten.
Want telkens als het eindelijk eens prachtig weer was, moest ik natuurlijk werken. En wat heb je aan zo’n heerlijke, warme zomerdag als je de hele dag binnen op je werk zit? Helemaal niets!
Ik vond dat altijd zo jammer. Elk jaar wenste ik opnieuw dat we meer warme en zonnige dagen zouden krijgen.
Maar ondertussen is er ook iets veranderd. Ik ben namelijk allergisch geworden aan de zon. Zodra de zon op mijn huid schijnt, begint mijn huid enorm te jeuken en krijg ik rode vlekken op de plaatsen die blootgesteld worden aan de zon. Gelukkig verdwijnen die vlekken weer wanneer ik uit de zon ga.
Iets waar ik vroeger zo van kon genieten, is nu dus niet meer zo vanzelfsprekend.
En dan komt het grappige, of eigenlijk eerder het frustrerende, aan heel dit verhaal…
Nu ik een kindje heb, lijkt de zon plots niet meer te willen verdwijnen!
Eindelijk krijgen we die warme zomerdagen waar ik al die jaren zo naar verlangde. Temperaturen van 30 graden of meer, en dat niet één dag, maar keer op keer.
En dan denk ik: Kon dat nu echt niet een paar jaar eerder?
Mensen zeggen dan al snel: “Oh, wat een heerlijk weer! Nu kan je zoveel leuke dingen doen!”
Maar zo eenvoudig is het helemaal niet wanneer je een baby hebt.
Een baby mag niet zomaar in de felle zon zitten, en al zeker niet wanneer het buiten 30 graden of warmer is. Dan moet je juist extra voorzichtig zijn met de warmte en de zon.
Dus terwijl iedereen volop geniet van het prachtige zomerweer, probeer ik vooral mijn kindje koel te houden en de warmste momenten van de dag te vermijden.
En alsof dat nog niet genoeg is, merk ik dat ik zelf ook niet meer zo goed tegen de warmte kan.
Vroeger kon het voor mij niet warm genoeg zijn. Ik hield van die hete zomerdagen en had totaal geen last van de warmte.
Maar dit jaar is dat helemaal anders.
De warmte slaat tegenwoordig op mijn ademhaling. Ik krijg het benauwd en voel me gewoon niet meer zo goed wanneer het buiten ontzettend warm is.
Voor mij is 25 graden tegenwoordig meer dan warm genoeg.
Wie had dat ooit gedacht? Ik, die vroeger altijd droomde van temperaturen boven de 30 graden!
Soms vind ik het toch een beetje oneerlijk. Al die jaren verlangde ik naar een echte, warme zomer. En nu we die eindelijk krijgen, kan ik er niet meer van genieten zoals vroeger.
Maar misschien verandert dat ook gewoon wanneer je mama wordt. Je denkt niet meer alleen aan jezelf, maar vooral aan wat goed is voor je kindje.
En eerlijk? Dan heb ik toch liever een aangename zomerdag van 25 graden, waarop we samen iets leuks kunnen doen, dan een snikhete dag van 30 graden waarop we vooral binnen moeten blijven.
Nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar geef mij tegenwoordig maar wat minder warmte!
Familie en vrienden – wie kun je écht vertrouwen?
Soms vraag ik me af of je tegenwoordig nog wel iemand écht kunt vertrouwen.
In het leven leer je voortdurend nieuwe mensen kennen. Op school, op het werk, in de stad of zelfs wanneer je ergens in de rij staat te wachten op je eten.
Soms ontstaat er zomaar een klik. Je hebt een leuk gesprek, je lacht samen en denkt: Hé, wat een toffe persoon! Misschien wordt dit wel een nieuwe vriend, vriendin of een fijne collega.
Langzaam leer je elkaar beter kennen. Je deelt mooie momenten, maakt herinneringen, vertelt persoonlijke dingen en bouwt een band op. Een band die gebaseerd is op vriendschap, vertrouwen en wederzijds respect.
Maar dan komt het moment waarop je ontdekt dat niet iedereen zo oprecht is als je dacht.
Wanneer het erop aankomt, laten sommige mensen je gewoon vallen. Mensen van wie je dacht dat ze er altijd voor je zouden zijn, willen plots niets meer met je te maken hebben.
En dat doet pijn.
Niet alleen omdat je iemand verliest, maar vooral omdat je vertrouwen wordt beschadigd.
Familie kun je niet kiezen
Met vrienden is het anders dan met familie. Vrienden komen op je pad, maar familie krijg je vanaf je geboorte.
Je hebt daarin geen keuze.
Sommige mensen hebben geluk. Ze groeien op in een warm gezin, krijgen liefde, steun en kansen. Ze voelen zich veilig en weten dat ze altijd ergens terechtkunnen.
Maar niet iedereen heeft dat geluk.
Er zijn ook mensen die opgroeien in een omgeving waar liefde en geborgenheid ontbreken. Waar ze zich ongewenst voelen, voortdurend kritiek krijgen of mentaal worden gekwetst.
En het ergste?
Vaak ziet niemand wat er achter gesloten deuren gebeurt.
Niemand die het merkt. Niemand die het gelooft.
Want wie zou nu geloven dat je eigen familie, de mensen die je zouden moeten beschermen, degenen zijn die je het meeste pijn doen?
Maar die situaties bestaan wel degelijk.
Er zijn familieleden die je klein proberen te houden. Die je zelfvertrouwen afbreken, je ontmoedigen en je het gevoel geven dat je niets waard bent. Mensen die liever niet zien dat jij zelfstandig wordt, de wereld ontdekt of je eigen keuzes maakt.
En soms dragen mensen die wonden jarenlang met zich mee, zonder dat de buitenwereld er iets van merkt.
Maar je verleden hoeft je toekomst niet te bepalen
Je kunt niet kiezen in welk gezin je geboren wordt. Je kunt ook niet bepalen hoe andere mensen jou behandelen.
Maar wat je wel kunt, is proberen zelf te bepalen welke richting je leven uitgaat.
Je hebt de keuze om je niet voor altijd te laten tegenhouden door de mensen die je hebben gekwetst.
Dat is niet gemakkelijk. Soms kost het jaren om opnieuw vertrouwen te krijgen in jezelf en in anderen.
Je zult vallen. Misschien zelfs heel vaak.
Er zullen momenten zijn waarop je twijfelt, waarop je denkt dat je niet meer verder kunt.
Maar hoe vaak je ook valt, probeer telkens opnieuw recht te staan.
Want iedere keer dat je opnieuw opstaat, bewijs je aan jezelf dat je sterker bent dan je misschien denkt.
Je hoeft niet te blijven leven volgens de verwachtingen van mensen die jou nooit de kans hebben gegeven om jezelf te zijn.
Omring jezelf met mensen die je laten groeien
Niet iedereen verdient een plaats in jouw leven.
Mensen die je voortdurend kleineren, demotiveren of je dromen belachelijk maken, hoef je niet koste wat kost dicht bij je te houden.
Soms is afstand nemen noodzakelijk om jezelf terug te vinden.
Dat geldt voor vrienden, collega’s en zelfs familie.
Omring jezelf liever met mensen die het beste in jou naar boven halen. Mensen die blij zijn wanneer jij iets bereikt, die je motiveren wanneer het moeilijk gaat en die je niet laten vallen zodra het even tegenzit.
Echte vriendschap draait niet om hoeveel jaren je elkaar kent, maar om respect, eerlijkheid en er voor elkaar zijn.
Blijf geloven in jezelf
Heb je een droom? Wil je iets bereiken in je leven?
Ga ervoor.
Laat niemand je wijsmaken dat je niet goed genoeg bent, dat je iets niet kunt of dat jouw dromen onmogelijk zijn.
Geloof in jezelf, ook wanneer anderen dat niet doen.
Motiveer jezelf, maar vergeet ook niet om anderen te motiveren. Want soms kunnen een paar positieve woorden voor iemand anders een wereld van verschil maken.
Het leven zal niet altijd gemakkelijk zijn. Je zult mensen verliezen, teleurgesteld worden en moeilijke periodes meemaken.
Maar laat die ervaringen niet bepalen wie jij bent of wie jij nog kunt worden.
Je bent niet verplicht om te blijven waar je ongelukkig bent, alleen omdat iemand familie is of omdat je elkaar al jarenlang kent.
Kies voor je eigen rust. Kies voor mensen die jou respecteren. Kies voor je dromen.
En bovenal: blijf doorgaan.
Want mensen kunnen proberen je klein te houden, maar jij mag blijven groeien.
Je kunt niet kiezen waar je verhaal begint, maar je kunt wel mee bepalen hoe het verdergaat.
Van negativiteit naar positiviteit
Vroeger was ik heel negatief over bijna alles. Je kon mij gerust omschrijven als een sarcastische bitch.
Ik hield totaal niet van aanrakingen. Geen knuffels, geen schouderklopjes, niets. Bij bijna elke aanraking werd ik kwaad of geïrriteerd. Het stoorde mij enorm.
Tot ik mijn vrouw leerde kennen.
Vanaf dat moment begon er langzaam iets te veranderen. Ik werd zachter, opener en positiever. En toen onze dochter geboren werd, bloeide ik helemaal open naar hen toe.
Toch heb ik de afgelopen jaren ook veel moeilijke momenten gekend. Momenten van onzekerheid en angst. Gedachten zoals: Ben ik wel goed genoeg? Doe ik het wel goed?
Maar nu is het tijd om het leven anders te bekijken.
Het is tijd om positiever te worden.
Ik ben het beu om klein gehouden te worden. Beu om de schuld te krijgen van alles wat je maar kunt bedenken. Ik ben een weg ingeslagen waarop ik aan mezelf werk, en ik voel dat ik daar alleen maar sterker uitkom.
Mag je mij? Super.
Mag je mij niet? Pech voor jou.
Ik probeer mij steeds positiever op te stellen. Ik heb meer motivatie en meer zin in het leven. Ik laat niet meer zomaar van mij profiteren.
Worden mensen kwaad omdat ik voor mezelf opkom? Dan is dat hun probleem.
Wordt er over mij gepraat? Prima. Blijkbaar ben ik interessant genoeg om over te praten.
Overal kom je mensen tegen die iets op jou aan te merken hebben. Ben je volgens hen niet mooi genoeg? Dan word je gepest. Ben je volgens hen té mooi? Dan vinden ze daar wel iets op. Wat je ook doet, er zullen altijd mensen zijn die jou niet moeten hebben.
Maar laat die mensen niet over jou heen lopen.
Jij doet ertoe. Jij bent speciaal.
Je bent niet automatisch een slecht persoon omdat iemand anders dat van jou vindt.
Praat positiever tegen jezelf. Geloof meer in jezelf. Je zult merken dat, wanneer je dit blijft oefenen, je blik op het leven langzaam begint te veranderen.
Je moet iets met je leven doen dat bij jóú past.
Niet alleen luisteren naar wat andere mensen zeggen omdat hun weg veiliger lijkt. Niet automatisch kiezen voor wat anderen beter vinden. Soms moet je zelf een onbekende weg inslaan om te ontdekken wie je bent, wat je kunt en wat je werkelijk wilt.
Iedereen draagt een rugzak mee.
Een rugzak gevuld met ervaringen, verdriet, teleurstellingen, fouten, angst en herinneringen. Sommige dingen uit die rugzak draag je misschien je hele leven mee.
Maar je hebt een keuze.
Je kunt die rugzak dragen tot het gewicht je neerhaalt.
Of je kunt hem dragen, vallen, opnieuw rechtstaan en verdergaan.
Hoe zwaar het soms ook is.
Dat is het leven.
Maak er iets van.
Ga door. Motiveer jezelf. Motiveer anderen. Groei. Leer. Val en sta opnieuw recht.
Maar laat de negativiteit van andere mensen jouw positiviteit niet kapotmaken.
Daarvoor ben jij te veel waard.
Een mensenleven is ongelooflijk waardevol. Iedereen verdient de kans om te leven, iets te bereiken, te groeien en zichzelf te ontdekken.
Niet iedereen zal het aankunnen wanneer jij groeit. Sommige mensen zullen proberen je opnieuw naar beneden te halen zodra ze merken dat jij sterker wordt.
Laat ze.
Ga door.
Blijf werken aan jezelf.
Blijf groeien.
En bovenal:
geloof in jezelf.
De Zwangerschap
In november 2025 besloten we dat we klaar waren voor een kindje. Een grote beslissing, maar eentje waar we allebei heel erg naar uitkeken.
We maakten een afspraak in het UZ Gent om ons te informeren over de mogelijkheden en hoe zo’n traject precies in zijn werk zou gaan. Natuurlijk kwam daar meteen een hele berg papierwerk bij kijken.
In december hadden we onze eerste afspraak. We kregen heel wat informatie over het traject en wat ons allemaal te wachten stond. Diezelfde dag kregen we plots te horen dat we ook nog langs de psycholoog mochten. Daar zouden ze bekijken of we klaar en geschikt waren om ouders te worden.
We kregen allerlei vragen. Over ons werk, onze thuissituatie en hoe we ons leven zagen met een kindje. Ook kwam de vraag hoe we zouden reageren als ons kindje later zou vragen naar een papa.
Voor ons was het antwoord duidelijk: ons kindje zou geen papa hebben. Er zou een donor zijn, en wanneer ons kindje daar later vragen over heeft, willen we daar altijd eerlijk en open over zijn.
Daarna bespraken we welke behandeling we wilden volgen. Uiteindelijk kozen we voor IVF.
Alles verliep goed en na wat toch als een eeuwigheid voelde, kregen we eindelijk groen licht.
Ons traject kon beginnen. Ons traject naar ons kindje.
Na alle afspraken, onderzoeken, spanning en onzekerheid kwam uiteindelijk het nieuws waar we zo hard op gehoopt hadden:
we waren zwanger.
Vanaf dat moment begon er natuurlijk meteen een nieuwe periode vol spanning. We mochten een ziekenhuis kiezen waar de zwangerschap verder zou worden opgevolgd.
De eerste twaalf weken waren zenuwslopend. Bij iedere controle hoopten we maar één ding: dat alles goed zou zijn. De grootste angst was een miskraam.
Maar de twaalf weken gingen voorbij.
Er was veel misselijkheid, heel veel overgeven en dagen waarop het lichaam duidelijk liet merken dat er een klein mensje aan het groeien was. Gelukkig groeide ons kindje goed en zagen de controles er telkens mooi uit.
De weken gingen voorbij en voor we het wisten, waren we al ongeveer dertig weken ver.
Toen veranderde alles een beetje.
Tijdens een controle kregen we te horen dat ons kindje niet meer voldoende leek te groeien en ook niet genoeg gewicht bijkwam. Vanaf dat moment moesten we twee keer per week naar het ziekenhuis voor controles en aan de monitor, zodat ze ons kleine meisje goed in de gaten konden houden.
Bij 32 weken was er nog altijd geen verbetering. Integendeel, ze bleef achter in haar groei.
Vanaf ongeveer 30 weken wisten de artsen eigenlijk al dat ons meisje waarschijnlijk vroeger geboren zou moeten worden. Toch probeerden ze de zwangerschap zo lang mogelijk te rekken, met 36 weken als doel.
Bij 35 weken en 5 dagen kregen we plots te maken met bloedverlies.
Waar het precies vandaan kwam, konden ze niet met zekerheid zeggen. Er werd gedacht aan de placenta, omdat die blijkbaar niet meer voldoende voedingsstoffen doorgaf aan ons meisje.
Voor ons voelde het op dat moment niet meer goed om nog langer te wachten. We wilden dat ons kindje veilig ter wereld kwam en hebben daar ook heel duidelijk op aangedrongen.
Uiteindelijk werd er gewacht tot 36 weken.
Toen ging het plots snel.
Met een spoedkeizersnede werd ons kleine meisje geboren.
Veel te klein en veel te licht.
Ze woog amper 1,8 kilogram. Haar lengte werd bij de geboorte op 42 centimeter geschat, al bleek twee weken later dat ze toen pas echt rond de 42 centimeter mat.
Ons meisje was zowel prematuur als dysmatuur. Ze was te vroeg geboren én te klein voor de zwangerschapsduur.
Na haar geboorte begon opnieuw een spannende periode. Geen gewone kraamperiode waarbij je na een paar dagen samen naar huis gaat, maar weken van wachten, hopen, groeien en sterker worden.
Na ongeveer een maand kwam eindelijk het moment waar we zo lang naar hadden uitgekeken:
ons meisje mocht mee naar huis.
En nu?
Nu doet ze het ontzettend goed.
Ze heeft ondertussen al heel mooi ingehaald in lengte en gewicht en blijft ons iedere dag verbazen.
Als we terugkijken op het hele traject — van die eerste afspraak in Gent, het IVF-traject, de positieve zwangerschapstest, alle controles, de zorgen tijdens de zwangerschap en uiteindelijk haar vroege geboorte — beseffen we vooral hoeveel spanning, onzekerheid en liefde er in zo’n klein mensje kan zitten.
Het was niet altijd de weg die we voor ogen hadden.
Maar uiteindelijk bracht die weg ons wel bij haar.
Ons kleine meisje. ❤️
Op zoek naar een job
Heb je al gemerkt dat ze overal mensen zoeken? Je hoort vaak dat bedrijven personeel tekortkomen, dat er te veel vacatures zijn en te weinig mensen om ze in te vullen. Maar toch vraag ik me soms af: hoe komt het dan dat het voor zoveel mensen zo moeilijk blijft om werk te vinden?
Voor veel jobs heb je tegenwoordig een bepaald diploma nodig én minstens twee jaar werkervaring. Maar stel dat je net van school komt. Dan heb je die werkervaring natuurlijk nog niet. En als niemand je een kans geeft, hoe moet je die ervaring dan ooit kunnen opbouwen?
Motivatie alleen lijkt tegenwoordig niet meer genoeg.
Je kunt enorm gemotiveerd zijn, graag willen werken, snel willen leren en echt interesse hebben in een bepaalde job. Toch word je soms afgewezen omdat je niet het juiste diploma hebt of omdat je nog niet genoeg ervaring hebt.
Neem bijvoorbeeld een job als callcentermedewerker. Je zou denken dat vooral communicatie, klantvriendelijkheid en motivatie belangrijk zijn. Toch zie je ook bij zulke vacatures regelmatig dat er ervaring of een bepaalde opleiding gevraagd wordt.
Vroeger leek het alsof bedrijven sneller bereid waren om iemand zelf op te leiden. Nu worden de voorwaarden steeds strenger, terwijl je tegelijkertijd overal hoort dat er een tekort aan personeel is.
Natuurlijk begrijp ik dat ervaring en diploma’s voor sommige jobs belangrijk of zelfs noodzakelijk zijn. Maar er zijn ook genoeg mensen zonder een hoog diploma die perfect zouden kunnen werken in bijvoorbeeld sales, klantenservice of administratie. Mensen die gemotiveerd zijn, willen bijleren en misschien juist heel goed zouden zijn in die job.
Maar hoe kun je bewijzen wat je kunt als niemand je de kans geeft om te beginnen?
Misschien zouden werkgevers soms wat meer moeten kijken naar de persoon achter het cv. Niet alleen naar diploma’s en jaren ervaring, maar ook naar motivatie, inzet en de wil om te leren.
Iedereen moet tenslotte ergens beginnen.
Reactie plaatsen
Reacties
Amai, anshela!
Je schrijft heel mooi...ik vind het zo mooi dat je zo open bent.
Eerlijke verhalen!
Doe zo verder...ik kijk uit naar je volgende blog ❣️